A POTA QUE TROTA, con Mercedes Soto

No mes de decembro sentou no noso sofá Mercedes Soto, nai dos nosos compañeiros de 1º e 4º de Primaria, Sira e Miro. 
  
 A historia é unha metáfora da solidariedade e do egoísmo a partes iguais, e isto é posible grazas a unha pota que reparte o que lle sobra ao rei entre os que nada teñen. Así, aprendemos con moito humor que a equidade é a mellor das solucións.
O conto comeza presentandoao rei entre os que nada teñen. Así, aprendemos con moito humor que a equidade é a mellor das solucións.

O conto comeza presentando ao rei, as súas riquezas, gardadas nunha torre e a súa avaricia. Namentres, unha parella de labregos, que nada teñen, entran en conflicto cando teñen que vender o único que lles queda, a súa vaca.. Entón aparece un personaxe con adobíos que recordan os dun mago, e cámbialle a vaca por una vella pota.


Descobren a maxia e astucia da pota e ponse de manifesto a xenerosidade dos labregos, que comparten todo cos veciños. Isto terá unha recompensa: ao limparen os veciños a pota en sinal de agradecemento e deixala brillante coma o ouro, ela poderá camuflarse nos dominios do rei e enganalo. O rei recibe un castigo humillante: perde as súas riquezas e queda atrapado na pota, desaparecendo para sempre daquel lugar.
Mercedes contou con dous axudantes moi especiais:, os seus fillos. Miro encargouse de ir ensinando as preciosas ilustracións do conto e Sira converteuse na pota que trota.
Despois do conto, Mercedes falounos da importancia de ser solidarios ao longo da nosa vida e dounos catro puntos importantes que recordar sempre:
  • Ter empatía coa xente que o necesita.
  • Ter gañas de axudar.
  • Facer efectiva esa axuda.
  • Sentirse ben; esa será a nosa recompensa por axudar.

Grazas Mercedes
por unha gran tarde de conto,
por unha tarde de grandes ensinanzas,
por unha tarde de importantes valores,
que abofé son as mellores aprendizaxes que os alumnos poden levar nestes tempos.
O lar de Leo e Biblín, a nosa biblioteca, desde hoxe, o teu fogar. 
              

NOVO CURSO E NOVO CONTO DA MAN DE YOLANDA VILLAR

Comezamos un novo curso, e aínda que cun pouco de retraso, xa puidemos gozar do noso primeiro conto de sofá.
  Visitounos Yolanda Villar (nai de Carmen Pose, a nosa compañeira de 1º de Primaria)co conto “Crisol e a súa estrela”, da autora Begoña Ibarrola, especialista en intelixencia emocional.
  A historia transcorre nun pobo moi especial (Terra Cristal), pois os seus habitantes ao cumprir os sete anos elixen una estrela para comunicarse con novos amigos.
 Crisol está moi nervioso, pois ten medo de non poder contactar con eles; pero ahí está o seu mestre (Crisferón) para recomendarlle que teña confianza en si mesmo e que non dubide.
 Crisol así o fai, e despois de pensar en cousas agradables, e con moita forza, consegue contactar cos  novos amigos do Sistema Arturus.
Todos estabamos un pouco preocupados por Crisol, pero como nos explicou Yolanda, ante probas duras na nosa vida é moi importante ter confianza nun mesmo, e que para iso, precisamos dunha gran dose de esforzo para acadar o éxito.
Yolanda agasallounos cunhas“variñas máxicas” para os nenos de primeiro, e unas follas de traballo para os alumnos de segundo.
Os alumnos de 1º de Primaria decidimos poñer na  clase a nosa “particular estrela” cunha mensaxe especial para cada un dos nenos. Deste xeito, cando precisemos unha “pequena axuda” nas nosas dificultades na aula, poderemos mirala e daranos a forza para continuar e non desanimarnos.
Queremos agradecer a visita de Yolanda, e darlle as grazas por lembrarnos que con cariño e esforzo, as dificultades supéranse dun xeito máis feliz.

CONTOS DE SOFÁ NO DÍA DO LIBRO

   Este mes de abril sentou no noso sofá Mari Carmen, nai de Ainhoa, compañeira de 2º de Primaria. Como sempre, foi unha sesión moi agardada polos alumnos. Nesta ocasión poderíamola titular:”Tarde de fábula”.
   Foi a guinda a unha serie de actividades programadas no colexio para unha xornada tan especial para nós, como o Día do Libro. 
   A historia desta tarde comeza cando Tristán chega xunto ao seu avó rindo, porque acaba de ver como ao seu amigo Damián, sucédenlle unha serie de “desgrazas” (cae polas escaleiras despois de meter un pé nun caldeiro de auga).O avó explícalle ao neno que iso non está ben e decide contarlle a fábula de “Arturo el inseguro”.
  Arturo é un saltón que estaba ferido nunha das súas patiñas e custáballe moito moverse polo campo. Uns escaravellos rinse del e da súa mala sorte, pero de súpeto aparece a súa amiga a libélula e failles ver que iso non está ben. Eles mesmos puidérono comprobar cando caen da folla onde están, e Arturo interésase por eles. Ao final da historia, deciden axudarse uns aos outros.
  Os alumnos escoitaron con moita atención a narración , así coma as explicacións de Maricarmen, e puideron darse conta da ensinanza moral da historia: ”Fai cos demais como queiras que fagan contigo. Recibiremos moito a cambio.”
  Queremos agradecer a MariCarmen a súa presenza no noso sofá e compartir connosco, cousas moi interesantes do seu país de orixe (Venezuela). Ademais agasallounos cuns doces e unas lambetadas, que estaban boísimas!
   Moitas grazas Maricarmen
 por achegarnos a través das fábulas ao respecto aos demais, 
á tolerancia,
á amizade...
Grazas tamén por achegarnos a figura dun país
 tan presente como Venezuela.
E como non,
 grazas por endulzarnos unha gran tarde de conto.

VOLUNTARÍZATE con Bea Ferradás

 Durante este curso 2015-2016, puxemos en marcha unha serie de charlas-coloquio sobre o voluntariado, que levan por nome "VOLUNTARÍZATE". Nos tempos que corren e que nos tocan vivir, cada vez vemos á importancia de ACTUAR, a importancia de concienciar á nosa sociedade futura, aos nosos alumnos, do importante de implicarse en facer deste mundo noso, un mundo mellor. Con estes fundamentos de partido, tratamos de achegar a figura de distintas ONGs, representados polos seus voluntarios, que de forma altruísta traballan en distintos campos, para axudar a que esta sociedade sexa cada vez máis fermosa. Así, visitarán a nosa biblioteca voluntarios de ResTogo (voluntariado internacional), Médicos do mundo (ámbito sanitario), Peludos sen fogar (protectora animal), Banco de alimentos (ámbito social), Working Wheels (Igualdadade)...
  A primeira visita das organizadas foi a de Bea Ferradás, representando a RESTOGO, ONG que centra os seus traballos de axuda no país africano de Togo, incidindo principalmente no campo educativo. Bea Ferradás é unha lalinense, profesora de lingua francesa nun centro educativo de Santiago e xogadora do equipo sénior do Balonmán Lalín, que adica o seu tempo de lecer en colaborar con dita ONG. Así, contounos a súa experiencia como cooperante internacional en dito país.
  Grazas a súa experiencia puidemos saber que é o que leva a un a facerse voluntario. Soubemos que o camiño non sempre é sinxelo, que ás veces quedan bágoas no camiño, pero que a recompensa vale máis que todos os cartos. Coñecemos como viven outros nenos da nosa idade noutra realidade, e como menos moitas veces é máis. A ilusión que lles fixo a biblioteca que Bea e os seus compañeiros instalaron no seu colexio cunha ducia de libros; o que poden dar de si unhas botas vellas de fútbol; o que é aferrarse a unha vella boneca... Tamén soubemos da súa escola, a que ás veces non é sinxelo chegar, o número de nenos por clase e a súa forma tan divertida de impartir contidos.
 Coñecemos como viven, os seus costumes, tradicións, bailes... Sen dúbida unha fermosísima conversa que aos nosos nenos doulles que pensar, e iso é o que pretendemos, que valoren, que reflexionen, que analicen e despois, nalgún momento das súas vidas, quen sabe cando... que ACTÚEN.
 Que dicir de ti, Bea. Os que traballamos en educación sabemos que a mellor forma de educar é o exemplo, e ti es un exemplo andante. Mestra, deportista e adicando o tempo libre aos demais. Para os nosos alumnos, polas miradas que saían dos seus ollos, sabemos que algo trocou coa túa visita, e con iso,todo isto ten sentido,todo isto valeu a pena.
 Agora tócalles a eles saber que podemos facer nós por vós, e neso andamos.
Para máis información ou colaborar.

Pupi, da man de Beatriz González

 O venres 11 de marzo, sentou no noso sofá Beatriz González, nai de Ignacio de 1º de Primaria, co conto “Pupi quiere ser futbolista."
 Nesta ocasión o personaxe principal do conto era moi coñecido por todos os alumnos.


 A Pupi e aos seus amigos gústalle moito xogar ao fútbol, pero o problema ven coas regras que hai que seguir. A Pupi dalle igual marcar nunha portería ou noutra, e o seu amigo Coque ponse enfurecido. Deciden cambialo de posición e que xogue de porteiro, pero os problemas seguen igual. Él non sabe o que ten que facer un porteiro, o único que lle interesa  é celebrar os goles, veñan de onde veñan.
 Ao longo deste “partido” os alumnos e alumnas non paramos de rir coas anécdotas, despistes e equivocacións de Pupi. Pero a cousa non quedou aí. As súas amigas Bego e Blanca convídano a un estadio de fútbol para poder ver un gran partido:España- Alemania.
 Como non podía ser doutro xeito, as aventuras e as anécdotas ían seguir. Pupi entrou ao campo de fútbol, cos problemas que vos podedes imaxinar.
 Para rematar a tarde tan divertida, Beatriz agasallounos cunhas galletas de Pupi. Estaban moi deliciosas! E viñéronnos moi ben para repoñer forzas.
 Moitas grazas Beatriz,
por animar a ler,
por achegarnos ao benquerido Pupi,
polo teu arte ao cociñar,
pola teu arte á hora de contar.
O noso sofá e os nosos alumnos, 
gardan un óco,
 para cando queiras voltar.