Polo Día do Libro, Contos de Sofá coa gran Marisa Miguélez

  No mes de abril e conmemorando o Día do Libro, recibimos a visita da gran artista e benquerida mestra do noso colexio (actualmente xubilada), Marisa Miguélez.
  Nesta ocasión, o conto elixido foi todo un clásico da literatura infantil "A Carapuchiña vermella".
  Para darlle cor a esta tarde de contos,Marisa veu acompañada dun fermosísimo mural e un cadro con ilustracións do conto. 
  Foi unha tarde ben divertida, pois ademais de escoitalo conto, algúns alumnos puideron converterse por uns intres en pequenos actores e actrices, dramatizando moi ben a historia de Carapuchiña.
  Ao final, coma sempre, as nenas e nenos tiñan unha morea de preguntas para a nosa protagonista, non so sobre o conto escoitado, se non tamén sobre os seus cadros, que con moita paciencia foi respostando.
  Unha das preguntas que máis se repetiu, e espertou gran interese entre os nosos alumnos, foi a de si Marisa fora mestra dos seus pais. A súa sorpresa foi grande, pois cando estes lle daban o nome dos seus pais, descubrían que foran alumnos seus, convertíndose nun divertido xogo.
  Para rematar esta tarde de libros e contos, ao quedar os nenos tan impresionados das súas obras, Marisa tivo a ben convidalos a visitar unha tarde o seu estudo de Siador e alí entre todos facer un gran mural. Aí queda a invitación.
Grazas Marisa polo conto desta tarde,
por cada unha das túas obras,
por cada un dos teus eternos sorrisos,
e por suposto,
pola admiración espertada en cada alumno.

Sempre rematamos dicindo...
"O colexio, é o voso fogar".
Nesta ocasión, hai que dicir...
"O colexio, es TI".

En marzo, Puri Rozados e ¿De qué color es un beso?

En marzo tivemos a sorte de contar coa visita aos nosos contos de sofá con Puri Rozados, nai do noso compañeiro de 2º Primaria, Eloi; que veu acompañada polo conto de Rocío Bonilla ¿De qué color son los besos?. Este fermoso conto fala dos sentimentos e da cor das nosas emocións.
A protagonista é Mónica, aínda que lle gusta que lle chamen Minimou, unha nena que o que máis lle gusta facer é pintar. Pintou unha morea de cousas, pero nunca imaxinou pintar un bico. De que cor serán os bicos?
Para ambientar o relato, Puri veu moi preparada! Trouxo unha caixa chea de cousas que lle gustaban á protagonista e outras que non tanto. A sorpresa foi cando apareceu Minimou, unha boneca feita a ganchillo!
Como agardaba que co conto os nenos estiveran algo alterados,trouxo o "Bote da calma" que ao axitalo, aparecían estreliñas en movemento, quedando todos os alumnos abraiados e tranquilos.
Tamén xogamos a adiviñar estados de ánimo das caras duns monicreques.
Puri fixo que os nenos participaran moito, respostounos ás moitas preguntas que lle fixemos e para rematar agasallounos cun marcapáxinas, consistente nunha ilustración para colorear e moitas lambetadas. Que final tan doce para unha gran tarde de contos!

Grazas Puri por contar con tanta ilusión,
grazas por achegarnos ao mundo das emocións,
abofé que esta tarde quedará nos corazóns dos nosos nenos,
volta cando queiras,
botarémoste de menos.
De que cor serán os bicos?
Os nosos son verdes,
verdes coma o noso cole,
verdes como o Inmaculada.

Portal Fernández con "Siete ratones ciegos"

 En xaneiro sentou no noso sofá, Portal Fernández, nai das alumnas Naida e Leire, de 2º de Primaria e 1º de ESO e por sempre compañeira. Portal non veu soa, trouxo con ela a "Siete ratones ciegos", unha fermosa obra de Ed Young.
    
 Unha fábula que tivo aos nenos e nenas de 1º e 2º de Primaria, intrigados ata o final, xa que coa axuda dunhas transparencias, foron capaces de entender porque os ratos tiñan opinións tan distintas de todo o que vían.En cada unha delas aparecía un debuxo que camuflaba o obxecto real.
                           
 Ao igual que os ratos, os alumnos ían dicindo o que vían: unha serpe, un acantilado, unha lanza, un abano, unha corda, un pilar...
                           
 Finalmente puidemos descubrir que todos tiñan razón no que dicían, pois o que realmente se agochaba era un elefante. A intrigante fábula remata cunha rimada e humorística "Moraleja ratonera":

"Si solo conoces por partes
dirás siempre tonterías, 
pero si puedes ver el todo, hablarás con sabiduría."
            
 Co conto tamén repasamos cálculo, os días da semana, resolución de problemas, conceptos como arriba e abaixo, esquerda e dereita... Pódeselle pedir máis a un conto?
                            
 Xogamos a adiviñar de que se trataba puidendo ver tan só unha parte, cunhas "ventás máxicas". Así adiviñamos un coche, unhas luvas, animais...
                              

 Para rematar, Portal agasallounos cuns ratiños, os protagonistas, que viñan cunha saborosa sorpresa!
                                 
                                 
Grazas Portal por divertirnos,
por ensinar tanto cun pequeno conto.
Por mostrarnos un anaquiño do teu bo facer. 
Abofé que é importante coñecer o todo... 
antes que quedarse só coas partes.
Xa sabes que o lar de Leo e Biblín 
foi, é e será o teu fogar por sempre. 
Bótasete de menos.

                               

                                

A POTA QUE TROTA, con Mercedes Soto

No mes de decembro sentou no noso sofá Mercedes Soto, nai dos nosos compañeiros de 1º e 4º de Primaria, Sira e Miro. 
  
 A historia é unha metáfora da solidariedade e do egoísmo a partes iguais, e isto é posible grazas a unha pota que reparte o que lle sobra ao rei entre os que nada teñen. Así, aprendemos con moito humor que a equidade é a mellor das solucións.
O conto comeza presentandoao rei entre os que nada teñen. Así, aprendemos con moito humor que a equidade é a mellor das solucións.

O conto comeza presentando ao rei, as súas riquezas, gardadas nunha torre e a súa avaricia. Namentres, unha parella de labregos, que nada teñen, entran en conflicto cando teñen que vender o único que lles queda, a súa vaca.. Entón aparece un personaxe con adobíos que recordan os dun mago, e cámbialle a vaca por una vella pota.


Descobren a maxia e astucia da pota e ponse de manifesto a xenerosidade dos labregos, que comparten todo cos veciños. Isto terá unha recompensa: ao limparen os veciños a pota en sinal de agradecemento e deixala brillante coma o ouro, ela poderá camuflarse nos dominios do rei e enganalo. O rei recibe un castigo humillante: perde as súas riquezas e queda atrapado na pota, desaparecendo para sempre daquel lugar.
Mercedes contou con dous axudantes moi especiais:, os seus fillos. Miro encargouse de ir ensinando as preciosas ilustracións do conto e Sira converteuse na pota que trota.
Despois do conto, Mercedes falounos da importancia de ser solidarios ao longo da nosa vida e dounos catro puntos importantes que recordar sempre:
  • Ter empatía coa xente que o necesita.
  • Ter gañas de axudar.
  • Facer efectiva esa axuda.
  • Sentirse ben; esa será a nosa recompensa por axudar.

Grazas Mercedes
por unha gran tarde de conto,
por unha tarde de grandes ensinanzas,
por unha tarde de importantes valores,
que abofé son as mellores aprendizaxes que os alumnos poden levar nestes tempos.
O lar de Leo e Biblín, a nosa biblioteca, desde hoxe, o teu fogar.