En marzo, Puri Rozados e ¿De qué color es un beso?

En marzo tivemos a sorte de contar coa visita aos nosos contos de sofá con Puri Rozados, nai do noso compañeiro de 2º Primaria, Eloi; que veu acompañada polo conto de Rocío Bonilla ¿De qué color son los besos?. Este fermoso conto fala dos sentimentos e da cor das nosas emocións.
A protagonista é Mónica, aínda que lle gusta que lle chamen Minimou, unha nena que o que máis lle gusta facer é pintar. Pintou unha morea de cousas, pero nunca imaxinou pintar un bico. De que cor serán os bicos?
Para ambientar o relato, Puri veu moi preparada! Trouxo unha caixa chea de cousas que lle gustaban á protagonista e outras que non tanto. A sorpresa foi cando apareceu Minimou, unha boneca feita a ganchillo!
Como agardaba que co conto os nenos estiveran algo alterados,trouxo o "Bote da calma" que ao axitalo, aparecían estreliñas en movemento, quedando todos os alumnos abraiados e tranquilos.
Tamén xogamos a adiviñar estados de ánimo das caras duns monicreques.
Puri fixo que os nenos participaran moito, respostounos ás moitas preguntas que lle fixemos e para rematar agasallounos cun marcapáxinas, consistente nunha ilustración para colorear e moitas lambetadas. Que final tan doce para unha gran tarde de contos!

Grazas Puri por contar con tanta ilusión,
grazas por achegarnos ao mundo das emocións,
abofé que esta tarde quedará nos corazóns dos nosos nenos,
volta cando queiras,
botarémoste de menos.
De que cor serán os bicos?
Os nosos son verdes,
verdes coma o noso cole,
verdes como o Inmaculada.

Portal Fernández con "Siete ratones ciegos"

 En xaneiro sentou no noso sofá, Portal Fernández, nai das alumnas Naida e Leire, de 2º de Primaria e 1º de ESO e por sempre compañeira. Portal non veu soa, trouxo con ela a "Siete ratones ciegos", unha fermosa obra de Ed Young.
    
 Unha fábula que tivo aos nenos e nenas de 1º e 2º de Primaria, intrigados ata o final, xa que coa axuda dunhas transparencias, foron capaces de entender porque os ratos tiñan opinións tan distintas de todo o que vían.En cada unha delas aparecía un debuxo que camuflaba o obxecto real.
                           
 Ao igual que os ratos, os alumnos ían dicindo o que vían: unha serpe, un acantilado, unha lanza, un abano, unha corda, un pilar...
                           
 Finalmente puidemos descubrir que todos tiñan razón no que dicían, pois o que realmente se agochaba era un elefante. A intrigante fábula remata cunha rimada e humorística "Moraleja ratonera":

"Si solo conoces por partes
dirás siempre tonterías, 
pero si puedes ver el todo, hablarás con sabiduría."
            
 Co conto tamén repasamos cálculo, os días da semana, resolución de problemas, conceptos como arriba e abaixo, esquerda e dereita... Pódeselle pedir máis a un conto?
                            
 Xogamos a adiviñar de que se trataba puidendo ver tan só unha parte, cunhas "ventás máxicas". Así adiviñamos un coche, unhas luvas, animais...
                              

 Para rematar, Portal agasallounos cuns ratiños, os protagonistas, que viñan cunha saborosa sorpresa!
                                 
                                 
Grazas Portal por divertirnos,
por ensinar tanto cun pequeno conto.
Por mostrarnos un anaquiño do teu bo facer. 
Abofé que é importante coñecer o todo... 
antes que quedarse só coas partes.
Xa sabes que o lar de Leo e Biblín 
foi, é e será o teu fogar por sempre. 
Bótasete de menos.

                               

                                

A POTA QUE TROTA, con Mercedes Soto

No mes de decembro sentou no noso sofá Mercedes Soto, nai dos nosos compañeiros de 1º e 4º de Primaria, Sira e Miro. 
  
 A historia é unha metáfora da solidariedade e do egoísmo a partes iguais, e isto é posible grazas a unha pota que reparte o que lle sobra ao rei entre os que nada teñen. Así, aprendemos con moito humor que a equidade é a mellor das solucións.
O conto comeza presentandoao rei entre os que nada teñen. Así, aprendemos con moito humor que a equidade é a mellor das solucións.

O conto comeza presentando ao rei, as súas riquezas, gardadas nunha torre e a súa avaricia. Namentres, unha parella de labregos, que nada teñen, entran en conflicto cando teñen que vender o único que lles queda, a súa vaca.. Entón aparece un personaxe con adobíos que recordan os dun mago, e cámbialle a vaca por una vella pota.


Descobren a maxia e astucia da pota e ponse de manifesto a xenerosidade dos labregos, que comparten todo cos veciños. Isto terá unha recompensa: ao limparen os veciños a pota en sinal de agradecemento e deixala brillante coma o ouro, ela poderá camuflarse nos dominios do rei e enganalo. O rei recibe un castigo humillante: perde as súas riquezas e queda atrapado na pota, desaparecendo para sempre daquel lugar.
Mercedes contou con dous axudantes moi especiais:, os seus fillos. Miro encargouse de ir ensinando as preciosas ilustracións do conto e Sira converteuse na pota que trota.
Despois do conto, Mercedes falounos da importancia de ser solidarios ao longo da nosa vida e dounos catro puntos importantes que recordar sempre:
  • Ter empatía coa xente que o necesita.
  • Ter gañas de axudar.
  • Facer efectiva esa axuda.
  • Sentirse ben; esa será a nosa recompensa por axudar.

Grazas Mercedes
por unha gran tarde de conto,
por unha tarde de grandes ensinanzas,
por unha tarde de importantes valores,
que abofé son as mellores aprendizaxes que os alumnos poden levar nestes tempos.
O lar de Leo e Biblín, a nosa biblioteca, desde hoxe, o teu fogar. 
              

NOVO CURSO E NOVO CONTO DA MAN DE YOLANDA VILLAR

Comezamos un novo curso, e aínda que cun pouco de retraso, xa puidemos gozar do noso primeiro conto de sofá.
  Visitounos Yolanda Villar (nai de Carmen Pose, a nosa compañeira de 1º de Primaria)co conto “Crisol e a súa estrela”, da autora Begoña Ibarrola, especialista en intelixencia emocional.
  A historia transcorre nun pobo moi especial (Terra Cristal), pois os seus habitantes ao cumprir os sete anos elixen una estrela para comunicarse con novos amigos.
 Crisol está moi nervioso, pois ten medo de non poder contactar con eles; pero ahí está o seu mestre (Crisferón) para recomendarlle que teña confianza en si mesmo e que non dubide.
 Crisol así o fai, e despois de pensar en cousas agradables, e con moita forza, consegue contactar cos  novos amigos do Sistema Arturus.
Todos estabamos un pouco preocupados por Crisol, pero como nos explicou Yolanda, ante probas duras na nosa vida é moi importante ter confianza nun mesmo, e que para iso, precisamos dunha gran dose de esforzo para acadar o éxito.
Yolanda agasallounos cunhas“variñas máxicas” para os nenos de primeiro, e unas follas de traballo para os alumnos de segundo.
Os alumnos de 1º de Primaria decidimos poñer na  clase a nosa “particular estrela” cunha mensaxe especial para cada un dos nenos. Deste xeito, cando precisemos unha “pequena axuda” nas nosas dificultades na aula, poderemos mirala e daranos a forza para continuar e non desanimarnos.
Queremos agradecer a visita de Yolanda, e darlle as grazas por lembrarnos que con cariño e esforzo, as dificultades supéranse dun xeito máis feliz.