VOLUNTARÍZATE con Bea Ferradás

 Durante este curso 2015-2016, puxemos en marcha unha serie de charlas-coloquio sobre o voluntariado, que levan por nome "VOLUNTARÍZATE". Nos tempos que corren e que nos tocan vivir, cada vez vemos á importancia de ACTUAR, a importancia de concienciar á nosa sociedade futura, aos nosos alumnos, do importante de implicarse en facer deste mundo noso, un mundo mellor. Con estes fundamentos de partido, tratamos de achegar a figura de distintas ONGs, representados polos seus voluntarios, que de forma altruísta traballan en distintos campos, para axudar a que esta sociedade sexa cada vez máis fermosa. Así, visitarán a nosa biblioteca voluntarios de ResTogo (voluntariado internacional), Médicos do mundo (ámbito sanitario), Peludos sen fogar (protectora animal), Banco de alimentos (ámbito social), Working Wheels (Igualdadade)...
  A primeira visita das organizadas foi a de Bea Ferradás, representando a RESTOGO, ONG que centra os seus traballos de axuda no país africano de Togo, incidindo principalmente no campo educativo. Bea Ferradás é unha lalinense, profesora de lingua francesa nun centro educativo de Santiago e xogadora do equipo sénior do Balonmán Lalín, que adica o seu tempo de lecer en colaborar con dita ONG. Así, contounos a súa experiencia como cooperante internacional en dito país.
  Grazas a súa experiencia puidemos saber que é o que leva a un a facerse voluntario. Soubemos que o camiño non sempre é sinxelo, que ás veces quedan bágoas no camiño, pero que a recompensa vale máis que todos os cartos. Coñecemos como viven outros nenos da nosa idade noutra realidade, e como menos moitas veces é máis. A ilusión que lles fixo a biblioteca que Bea e os seus compañeiros instalaron no seu colexio cunha ducia de libros; o que poden dar de si unhas botas vellas de fútbol; o que é aferrarse a unha vella boneca... Tamén soubemos da súa escola, a que ás veces non é sinxelo chegar, o número de nenos por clase e a súa forma tan divertida de impartir contidos.
 Coñecemos como viven, os seus costumes, tradicións, bailes... Sen dúbida unha fermosísima conversa que aos nosos nenos doulles que pensar, e iso é o que pretendemos, que valoren, que reflexionen, que analicen e despois, nalgún momento das súas vidas, quen sabe cando... que ACTÚEN.
 Que dicir de ti, Bea. Os que traballamos en educación sabemos que a mellor forma de educar é o exemplo, e ti es un exemplo andante. Mestra, deportista e adicando o tempo libre aos demais. Para os nosos alumnos, polas miradas que saían dos seus ollos, sabemos que algo trocou coa túa visita, e con iso,todo isto ten sentido,todo isto valeu a pena.
 Agora tócalles a eles saber que podemos facer nós por vós, e neso andamos.
Para máis información ou colaborar.

Pupi, da man de Beatriz González

 O venres 11 de marzo, sentou no noso sofá Beatriz González, nai de Ignacio de 1º de Primaria, co conto “Pupi quiere ser futbolista."
 Nesta ocasión o personaxe principal do conto era moi coñecido por todos os alumnos.


 A Pupi e aos seus amigos gústalle moito xogar ao fútbol, pero o problema ven coas regras que hai que seguir. A Pupi dalle igual marcar nunha portería ou noutra, e o seu amigo Coque ponse enfurecido. Deciden cambialo de posición e que xogue de porteiro, pero os problemas seguen igual. Él non sabe o que ten que facer un porteiro, o único que lle interesa  é celebrar os goles, veñan de onde veñan.
 Ao longo deste “partido” os alumnos e alumnas non paramos de rir coas anécdotas, despistes e equivocacións de Pupi. Pero a cousa non quedou aí. As súas amigas Bego e Blanca convídano a un estadio de fútbol para poder ver un gran partido:España- Alemania.
 Como non podía ser doutro xeito, as aventuras e as anécdotas ían seguir. Pupi entrou ao campo de fútbol, cos problemas que vos podedes imaxinar.
 Para rematar a tarde tan divertida, Beatriz agasallounos cunhas galletas de Pupi. Estaban moi deliciosas! E viñéronnos moi ben para repoñer forzas.
 Moitas grazas Beatriz,
por animar a ler,
por achegarnos ao benquerido Pupi,
polo teu arte ao cociñar,
pola teu arte á hora de contar.
O noso sofá e os nosos alumnos, 
gardan un óco,
 para cando queiras voltar.


SEGUNDA XORNADA DE APADRIÑAMENTO LECTOR

 Trala marabillosa xornada de animación á lectura vivida en novembro polos nosos alumnos de primeiro e sexto e cos carballos de Siador como testemuñas desa fermosa vivencia, chegaba a hora dunha nova sesión de apadriñamento lector.
 Desta volta, ao igual que na primeira sesión, foron os padriños os que prepararon os seus particulares contacontos, e abofé que os prepararon, porque chegado o día, os padriños ademais de cadanseu conto baixo o brazo, viñan equipados con monicreques "caseiros",divertidos marcapáxinas, ovos dourados...
 Din que unha imaxe vale máis que mil palabras e tamén que os ollos non enganan, pois ben, mellor que explicar o vivido no patio do colexio este día con verbas, será botar man das imaxes e dos ollos, dos ollos dos afillados ante o que estaban a escoitar.

VOLTA IAGO, O NOSO CONTACONTOS DE CABECEIRA.

  O luns 14 de marzo, visitou a nosa biblioteca, Iago, un xenial contacontos que xa nos deleitara coa súa compaña o curso pasado. Elixiu para esta xornada de animación á lectura, o conto "Feliz Feroz, o lobiño riquiño".
 O primeiro que fixo foi crear un bo clima para escoitar a historia. Así que coa súa voz profunda, convidou aos nenos a mergullarse na obra...
 A irmá do lobo feroz estaba moi preocupada porque o seu fillo non era feroz, era boísimo! Feroz dille que o mande á súa casa e que el encargarase de convertelo en malo, malísimo.
 Aquí entra en acción Álvaro Jar, o noso compañeiro de terceiro, que será o lobiño riquiño. Feroz dille que o primeiro que ten que aprender é a ouvear moi forte para meter moito medo, pero o ouvido que lle sae dá risa! Logo mándao cazar coellos, pero el séntase a comer unha ensalada con eles. Os nenos botan a rir porque Feroz corre detrás del no lombo cunhas cenorias!
 Nese intre, fai a súa presenza en escea Carapuchiña Vermella que é a nosa compañeira Alba de primeiro de Primaria. Unha Carapuchiña non pode estar sen a súa carapucha, así que dunha caixa sae xunto coa cesta da merenda. Feroz dille ao lobiño que ten que facerse amigo dela e contarlle mentiras para logo papala, pero non, el senta tomar café con ela e coa avoiña!
 O verdadeiro enfado de Feroz con el foi cando lle preparou un torta de cenorias, cando el realmente o que quería era un cordeiro ao forno! Todo ten arranxo e o desta historia foi cando lobiño convidouno a probala. Estaba tan boa que o perdonou e desde ese día consentiu e aceptou que lobiño non fose malo, malísimo, senón un lobiño riquiño.
 E así rematou outra fermosa xornada de contos de sofá, da man de Iago, o noso contacontos de cabeceira. Xa sabes Iago que din que non hai dúas sen tres, e nós encantados de que así sexa.

María José Suárez e Feroz, o lobo

 No mes de xaneiro tivemos o pracer de recibir no noso sofá a María José Suárez, nai de Martina e por sempre compañeira; que veu disposta a compartir con todos os nenos e nenas unha fermosa historia de Margarita del Mazo titulada "Feroz, o lobo".
  A ela o que máis lle gustaba era cambiar os contos tradicionais, e neste, Feroz, o protagonista, era un lobo cunha mala sona inxustificada, alomenos para a autora.
  Foi moi doado manter a atención, xa que os cambios de voz, as imaxes, o suspense, o terror... mantívonos todo o tempo coa boca aberta!
  Como ben nos dixo María José,o final do conto non pintaba moi ben, estabamos a imaxinar o peor final posible. Feroz ía "papar" a Carapuchiña... 
pero, de súpeto, decatámonos de que non era ese o desenlace. Nada máis lonxe da realidade. O que Feroz pretendía era agasallar a Carapuchiña cunha rica torta para celebrar o seu aniversario.
 Ao remate, e como xa nos anunciara María José, puxémonos a filosofar, non podía ser doutra forma tendo ante nós a toda unha experta na materia.
 Cunhas explicacións e moite interese pola nosa parte, comezamos a darlle voltas á cabeza para respostar ás preguntas que nos facía. Moitos filosofamos!
 Espertou en nós unha gran curiosidade por coñecer a vida e os costumes do lobo, o protagonista esa tarde. Foi unha clase maxistral!
 O tempo esgotábase, e era o momento das formalidades: asinar no libro de "ilustres", a foto de familia, os agasallos...
 A sorpresa chegou cando iamos saír de camiño a casa, pois a nosa convidada, agasallounos cuns fermosos broches e uns marcapáxinas do protagonista.
Grazas María José por un gran conto,
no que o malo e Feroz, non sempre remata mal.
Por ensinarnos a arte de filosofar.
Pola túa fermosa forma de "contar".
Por manternos os ollos abertos,
 e a boca sen pechar.
Sempre dicimos que a nosa biblioteca

 é o voso fogar.
 No teu caso sabemos que o foi,
 que o é,
e que para sempre o será.